"ادموند بورگ" (عضو مجلس عوام بريتانيا) سه سده پيش، از مطبوعات به عنوان "ركن چهارم دموكراسي" نام برد. در اين سال ها انواع پرونده هاي فساد و معضلات دولتي و غيردولتي، بدون نياز به واحد هاي حراست، ارزيابي و تحقيق و تفحص، توسط روزنامه نگاران افشا شده است.
رسوايي هايي مانند واترگيت، مونيكاگيت، اختلاس پسر رئيس جمهور اسبق ژاپن و قاچاق مواد مخدر توسط پسر پله ... نمونه هايي از روزنامه نگاري جستجوگر است كه اجازه خروج از خطوط قانون براي استفاده از ابزارهاي قدرت به نفع خود، در نظام هايي با مطبوعات آزاد نمي دهد. آنان مي دانند همراه چشم هاي تيزبين خبرنگاران در كمين آنهاست.
اما در ايران مرزبندي بين نقد مطبوعاتي به عنوان ركن چهارم نظام، با "اقدام بر عليه امنيت ملي" هنوز واضح نيست...
پست قبلي به تاريخ ۱۲ مرداد، اختصاص به معرفي سرويسي داشت كه مي توان با عضويت در آن بدون محدوديت و به عنوان كاربر آمريكايي وارد اينترنت شد. به دليل تذكر دوست و معرف اين سايت، مبني بر امكان فيلتر و جلوگيري از سرويس دهي آن در صورت شناسايي، پست مذكور حذف شد (هر چند به شخصه اعتقاد دارم كه در فضاي اينترنت، سانسور و لاپوشاني جايي ندارد).
از آنجا كه اين پست در بازنگار ثبت شده، در صورت درخواست مخاطبان، اطلاعات ارسال خواهد شد.