خبر حذف پايان نامه از دوره كارشناسي ارشد (خبر آن در تاريخ ۲۲ فروردين در خروجي سايت فردا با كد خبر ۷۹۷۴۰ منتشر و درحال حاضر حذف شده است) بازتاب هاي متناقض و متفاوتي داشت. بعضي موافق اين تصميم بوده و آن را گامي مثبت و ديگران عقبگرد دانسته اند و البته بعد از چند روز ورق کاملا برگشت.

در اين مدت با برخي از استادان ارتباطات دراين باره صحبت شد كه نگاه مثبتي به حذف پايان نامه نداشتند؛ البته به قول دوستي، روال فعلي در تهيه و ارائه پايان نامه ها نيز جاي دفاع ندارد و خريد و فروش پايان نامه (حتي توسط برخي از استادان) كم نيست.

به هر حال به نظر من در حوزه رسانه و ارتباطات، با توجه به وارداتي بودن اكثر كتب، مقالات و محتواي موجود، پايان نامه هاي دانشجويي عرصه اي مناسب براي توليد محتوايي جديد، بومي و افزودن بر ذخيره علمي اين رشته است. 

-----------

همشهری آنلاین:جايگاه پژوهش در كارشناسي ارشد

قائم مقام وزير علوم، تحقيقات و فناوري از حذف پايان نامه در دوره كارشناسي ارشد خبر داده است. به نقل از فردا و به گفته حسيني دليل اين تصميم اين است كه پايان نامه وقت بسياري از دانشجو مي گيرد و "استاد راهنما" هم به واسطه اينكه درگير پايان نامه است، نمي تواند به ساير امور رسيدگي كند. طبق گفته او به جاي واحدهاي پايان نامه، قرار است واحد درسي ارائه شد.

به فرض صحت خبر، سوال اين است:

- به فرض پايان نامه وقت دانشجو را مي گيرد، با اين وقت اضافه چه بايد كند؟

- اين "ساير امور" كه استاد راهنما بايد به آن رسيدگي كند، دقيقا يعني چه؟

- مديران محترم و همه چيزدان وزارت علوم، با چند نفر از استادان در اين تصميم گيري مشورت كرده اند؟ نظر چند كارشناس دانشگاهي در آن نقش داشته است؟ كدام دانشگاه معتبر جهان الگوي شما براي اين تصميم بوده است؟

پيشنهاد:مي توان كلا براي تلف نشدن وقت و هزينه دانشجو و استادان، دانشگاه ها را تعطيل و به جاي آن فضاي سبز براي سوت زدن احداث كرد.

یادداشت زير توسط دوست عزیزم خانم بنفشه پورناجی برای یکی از نشریات نوشته شده بود که به دلايلي منتشر نشد؛ به دليل نگاه ارتباطي نويسنده به پيام نوروزي باراك اوباما، تصميم به انتشار آن در هزاره اتباطات گرفتم.  

 به بهانه اهمال صدا و سیما در پخش پیام اوباما:دانستن حق مردم نیست

   امروزه در بسیاری از کشورهای دموکرات عبارت "دانستن حق مردم است" دیگر یک شعار نیست که یک واقعیت مسلم و بدیهی به شمار می رود. اما شاهدیم که برخی وقایع مهم که در رسانه های گروهی جهان با بازتاب گسترده روبرو می شود در ایران از نظر پوشش خبری مورد بی مهری رسانه ملی قرار می گیرد.گویا به اعتقاد سیاست گذاران این رسانه، دانستن حق مردم نیست. نمونه آن برخورد منفعلانه این رسانه با پیام نوروزی رییس جمهور امریکا خطاب به ملت و دولت ایران بود. 

ادامه مطلب

بنفشه پورناجی(b.pournaji@yahoo.com)

...........................................

- نقد آقای صاحبقرانی بر این یادداشت

متن کامل مطلب

.............

مطالب بیشتر درباره مرداک

این روزها نام "سیلویو برلوسکنی" به دلیل سوتی در حضور ملکه (حساس) بریتانیا در حاشیه نشست ناتو، نقل محافل رسانه ای منتقد او در داخل و خارج از  ایتالیا شده است. اما شهرت نخست وزیر میلیونر ایتالیا و خبرساز بودن او فقط به دلیل اظهارات یا رفتارهای گاه عجیبش در عرصه سیاسی و اقتصادی نیست؛ بلکه به دلیل آن است که او صاحب یک غول رسانه ای و به عبارت ساده تر یک امپراتوری در عرصه رسانه است و سایر توفیقات او در زمینه سیاسی و اقتصادی نیز در واقع از طریق رسانه دار بودن او شکل گرفته است. رهبر حزب راست میانه و صاحب باشگاه آث میلان همچنین به دلیل مبالغ هنگفتی که صرف سر پا نگه داشتن تیپ خود با انجام جراحی های زیبایی می کند؛ چهره ای خبرساز است.

 اما برلوسکنی کیست؟

برلوسکنی که فرزند خانواده ای از طبقه متوسط در شهر میلان ایتالیا است، در سال 1974 میلادی یعنی زمانی که 38 سال داشت، کانال تلویزیونی محلی "تله میلانو" را بنیان گذاشت و چهارسال بعد ، "کانال 5 "را به صورت سراسری در ایتالیا راه اندازی کرد.

برلوسکنی با این کار، پیشتاز توسعه مجموعه ای از شبکه های تلویزیونی ملی بود که سرانجام به شکلی انحصار طلبانه در قالب رای (Rai)(تلویزیون دولتی) ظاهر شد. این شبکه به دلیل متمرکز شدن بر برنامه های سرگرم کننده و مسابقه ها بزودی گوی سبقت را از رقیبان ربود و موجب شد، برلوسکنی طی سال های 84-1983 دو شبکه "ایتالیا 1" و "رته 4"  را نیز به دست آورده و با این کار، غول رسانه ای "رای فینیونست" در سال 1990 جان بگیرد؛ اما برلوسکنی به این هم قانع نشد.

او در سال 1985 اولین شبکه خصوصی رایگان فرانسه را با عنوان "شبکه 5" تاسیس کرد که به دلیل فقدان مخاطب سراغ فعالیت های "چین" و "سینما 5" و مانند آن رفت.

برلوسکنی در سال 1990 حوزه نفوذ امپراتوری خویش را از مرزهای ایتالیا و فرانسه به اسپانیا نیز کشاند و "تله سینکو" یا همان "شبکه 5" را در این کشور اروپایی همسایه تاسیس کرد. او اکنون همچنین صاحب بزرگترین شرکت تبلیغاتی ایتالیاست و به تازگی شرکت اندمول را خریداری کرده که در زمینه فروش فرمت برنامه ها مطابق با سلیقه هر کشور فعالیت دارد.

او در دوران نخست وزیری خود همچنین قانونی که او را مجبور به دادن فرکانس های کانال تلویزیونی "رته 4" خود به کانال جدید "اروپا 7" می کرد، تغییر داد.

امپراتوری برلوسکنی در زمینه رسانه های نوشتاری نیز بسط پیدا کرده است. او در سال 1976 "ایل ژورنال" را خرید و در ادامه این راه به عنوان یک صاحب شرکت رسانه ای در سال 1990 ریاست گروه "موندادوری" را به دست آورد. این گروه در این زمان ناشر روزنامه های معتبری همچون "لارپوبلیکا" و هفته نامه های "ال اکسپرسو "و "اپوکا" و "پانوراما" بود.

اندکی بعد، برلوسکنی اقدام به خرید شبکه فروشگاه های ویدیویی "بلاکباستر" پرتال های ورود به اینترنت و مشارکت در اولیوتی شرکت ایتالیایی سازنده انواع رایانه، چاپگر و دیگر ماشین ها و تجهیزات اداری کرد. به این ترتیب اکنون گروه موندادوری بیش از یک سوم بخش انتشارات را در ایتالیا کنترل می کند.

برلوسکنی برای آنکه بتواند بخش های متعدد ارتباط جمعی خود را که در زمینه تلویزیون، مطبوعات، انتشارات، اینترنت و تبلیغات فعالیت دارند، گرد هم جمع کند، شرکتی به نام فینینوست که اکنون "مدیا ست" خوانده می شود، تاسیس کرده است.

برلوسکنی در مجموع از 12 شبکه ملی ایتالیا سه شبکه خصوصی را در دست دارد که مدیریت دو شبکه آن برعهده پسرش است. سه شبکه دولتی هم تحت کنترل اوست. دختر برلوسکنی نیز رئیس غیراجرایی گروه انتشاراتی مونیدادوری است که ناشر کتاب و بیش از 50 عنوان مجله است.

به این ترتیب، برلوسکنی راستگرا به دلیل در اختیار داشتن رسانه ها نه تنها به میلیاردری با ثروتی بالغ بر 4/9 میلیارد دلار (طبق گزارش سال 2008 مجله معتبر فوریس) تبدیل شده، بلکه توانشته است در عرصه سیاسی نیز به توفیقات عظیمی دست یابد که از جمله آنها، سه بار انتخاب به عنوان نخست وزیر ایتالیا بوده است. او همچنین در سال 2003 ریاست شورای وزیران اروپا را برعهده داشت.

برلوسکنی 72 ساله که اکنون رهبر حزب فورزا ایتالیا و ائتلاف حاکم در ایتالیا است، به لطف قدرت رسانه ای، افکار عمومی کشورش را به خوبی مدیریت می کند، به گونه ای که یک استاد دانشگاه ایتالیایی به روزنامه فرانسوی لوموند گفت:" تلویزیون نقش مهمی در  استرتژی برلوسکنی بازی می کند. نصف ایتالیایی ها شبکه های او را نگاه می کنند و به او رای می دهند. برلوسکنی روی افکار آنها کار می کند و آنها را در رویا فرو می برد. این همان مکانیسم تبلیغات است".

 رسانه ها در تبلیغات برلوسکنی

از نظر تبلیغات رسانه ای نیز سیلویو برلوسکنی سردمدار بود. او یکی از بزرگ ترین فعالان رسانه ای در ایتالیاست که شبکه های تلویزیونی و رادیویی پرشمار و همچنین تعداد زیادی روزنامه را در اختیار دارد که در جریان تبلیغات انتخاباتی از هیچ کوششی برای مطرح کردن نام نخست وزیر سابق دریغ نکردند. هرچند برلوسکنی در بیانیه ای اعلان کرد از تمامی رسانه هایش درخواست کرده، هیچ حرکتی برای تخیب رقیبان انجام ندهند و هدف آنها تنها تبلیغ باشد و نه تخریب دیگران.

اما شبکه تلویزیونی Rai ایتالیا نیز در یک اقدام بی سابقه طی چند شب از تک تک کاندیداها دعوت کرد تا در میزگردی با حضور کارشناسان مسائل مختلف سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و بین المللی از مواضع خود دفاع کنند و جالب این که این برنامه ها که پخش جهانی هم می شد، با استقبال زیادی از سوی مخاطبان رو به رو شد و باز هم برنامه برلوسکنی و والتر والترونی بیشترین آمار تماشاگران را به خود اختصاص داد؛ تا یک بار دیگر ثابت شود رقابت اصلی میان این دو نفر است. اما در این برنامه ها هم برخلاف والترونی که با جدیت به سوالات کارشناسان پاسخ می داد، برلوسکنی گاه از طنز و شوخی استفاده می کرد تا هم از خستگی یک نطق انتخاباتی بکاهد و هم گاه از زیر بار انتقادات فرار کند. به عنوان مثال وقتی یکی از کارشناسان سن بالای او را برای در دست گرفتن قدرت زیر سوال برد، با لبخندی گفت:" شما با اعداد و ارقام چه کار دارید، بهتر است به حقیقت نگاه کنید . به موهای پرپشت و مشکی ام". در حالی که کاشت موی او همین چند سال پیش به یکی از سوژه های داغ مطبوعات تبدیل شده بود.

از دیگر اقدامات شبکه Rai برای گرم کردن تنور انتخابات دعوت از تمامی کاندیداها برای شرکت در یک میزگرد تلویزیونی در شب 12 آپریل یعنی چند ساعت قبل از انتخابات بود که البته برلوسکنی و ولترونی این دعوت را رد کردند و حاضر نشدند در این شوی تلویزیونی حاضر شوند.

 منبع: ویژه نامه نوروزی جام جم