| تبليغات | X |
تصور كنيد با پيگيري دولت نهم، امكان گفت و گو ميان ايران و آمريكا امكان پذير شود و در مصاحبه خبري بين رئیسان جمهور دو کشور در تهران يك خبرنگار (كه فرضا فرزند شهيد است و كلي دليل ارزشي ديگر دارد؛ مثل دانشجويان 13 آبان كه لانه جاسوسي را تسخير كردند)، به طرف اوباما لنگه كفش پرتاب كند و به او بگويد "شيطان بزرگ"؛ آيا قهرمان ملي خواهد بود؟؟
اگر در سفر رئیس جمهور ایران به عراق و در مصاحبه مطبوعاتي، خبرنگاري به دليل اينكه كشورش سال ها با ايران در جنگ بوده و اقوام او به وسيله موشك ها و نيروهاي ايراني كشته شده اند، به طرف احمدي نژاد لنگه كفش پرتاب مي كرد، خيلي قهرمان ملي عراق بود؟؟
اگر در سفر پوتين به ايران اين اتفاق مي افتاد، چه(دليل كم نداريم)؟ يا در دانشگاه كلمبيا؟
سوال : تبليغ، برجسته سازي و نمايش تصوير قهرمان ملي از خبرنگار عراقي، آنهم با اين حجم وسيع، چه تبعات جانبي و ناخواسته اي مي تواند داشته باشد(در ميان همكاران رسانه اي و مخاطبان) ؟
و سوال مهم تر اينكه با توجه به اهميت ديپلماتيك اين اتفاق، بهترين سناريوي سياسي-خبري رسانه ملي، براي بيشترين بهره برداري سياسي از اين حادثه در نقد عملكرد آمريكا از يك طرف و بيان غيراخلاقي بودن اين نحوه اعتراض در سطح ديپلماتيك از طرف ديگر، (با در نظر گرفتن تمام مختصات رسانه ملي) چگونه مي توانست باشد؟
آیا باب شدن این نوع برخوردها -تاکید و تایید رسانه های داخلی از جمله فارس- در سیستم رسانه ای و میان خبرنگاران (حتی با دلایل ارزشی و آرمانی صحیح) موجب هرج و مرج نخواهد شد؟
و آخبر اینکه به راستی عراق چقدر هزینه برای این حرکت خبرنگار خود خواهد پرداخت؟
اين مطلب نگاهیست کوتاه به اخلاق رسانه اي و حرفه اي و ضرورت حفظ حريم شخصي كه هر يك ابعاد وسيعي دارد؛ چراکه شناخت مرز ميان آزادي بيان و اخلاق رسانه اي، لبه تیغ کارگزاران رسانه است.
...........................
لینک این مطلب در سایت خبری پارسینه