کارزار انتخابات دهم رياست جمهوري فصلي جديد در سبک و سياق تبليغات سياسي ايران رقم زد. جنگ رنگ، صداي پيامک، تلويزيون جزيره و اعتيادي به نام فيس بوک از جمله اولين هاي رسانه يي انتخاب دهم بودند. اما تفاوت اصلي اين دوره از کارزارهاي سياسي مربوط به هيچ يک از اين رسانه هاي نوين نيست. اين بار رسانه يي قديمي با تصميمي جسورانه، حرف اول و آخر را در ميان همه رسانه ها فرياد زد و قدرت خود را بار ديگر به رخ کشيد. تلويزيون با شش مناظره نفسگيرش، مک لوهان را روسفيد کرد. اين جعبه که مدت ها بود ديگر جادويي نبود، سحري آفريد که تغيير ادبيات و رفتار سياسي و انتخاباتي دوره دهم، زودگذرترين تاثير آن است. شوک حاصل از پيکارهاي انتخاباتي اين دوره قطعاً از ياد هيچ يک از مخاطبان نخواهد رفت. تلويزيوني که به دليل محدوديت هاي خودخواسته در سال هاي اخير از حداقل قابليت هاي خود در شکل دهي به افکار عمومي استفاده کرده و همواره آماج انتقادها بود، اين بار طرحي نو درافکند و سبکي نو در رفتارهاي سياسي ايرانيان رقم زد.

 هرچند حضور و نتيجه انتخابات برآيند فعاليت کليه رسانه هاي فعال در اين عرصه است، اما بزرگنمايي نيست اگر تلويزيون را مهم ترين رسانه انتخابات دهم بناميم. جعبه يي که براي اولين بار در دهمين گام، طعم بيان آزاد را به ذائقه فکري مخاطبانش چشاند؛ طعمي که البته گس بود.

اين مطلب نگاهي است گذرا بر شش رسانه فعال در کارزار پوشش خبري تبليغات دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري که هر کدام به شيوه خود به بمباران اطلاعاتي 46 ميليون و 200 هزار مخاطب هدف واجد شرايط راي پرداختند. رسانه هايي مثل تلويزيون داخلي، تلويزيون هاي بين المللي (بي بي سي)، مطبوعات، اينترنت و فضاي مجازي، تلفن همراه و پيامک، راديو و در آخر رسانه جديد انتخابات اين دوره يعني رنگ. بديهي است بررسي و تحليل کيفي هر يک از اين مقولات، موضوع گزارشي مفصل خواهد بود، لذا در اين مجمل صرفاً از نظر کمي به بررسي شکل کلي برنامه هاي اين رسانه ها پرداخته شده است.

متن كامل گزارش در صفحه ۶ روزنامه و ادامه مطلب در صفحه ۱۴